Bedank taartje

Zoals ik al eerder vertelde moest ik ook een bedank taartje maken. Dit taartje was voor Martine (en Martin) omdat hun binnen Lelystad degene zijn waar Fauve op terug kan vallen. Dat leek me wel een reden voor een taartje. Felle kleurtjes moesten het worden, dus zo gezegd, zo gedaan. Van te voren veel plezier beleefd aan het experimenteren met de fondant bloemen.Ik las op Martine haar blog dat de taart goed bevallen was, dus dat was alvast een succes.

Piratentaart

Eindelijk was het zover, de verjaardag van Julian. Zoals altijd gaat er onder stress een boel verkeerd maar het eindresultaat was een zeer tevreden blik van mijn kleinzoon, en dat was waar het uiteindelijk allemaal om te doen was.
Gelukkig ben ik in de stress van de dag vergeten foto's te maken van de taart.
Met wat kunst en vliegwerk heeft Fauve toch nog wat redelijke printjes kunnen verzamelen. De taart smaakte heerlijk, hij was gevuld met een laag botercreme en een laag aardbeienjam met verse aardbeien. De buitenlaag was van marsepein, wat is dat een drama om mee te werken, 100x liever werk ik met MMF (Marsh Mallow Fondant). Dat kleeft stukken minder en is dus veel makkelijker te verwerken. Dat wist ik alleen nog niet toen ik de marsepein voor deze taart besteld had, anders had ik dat nooit gedaan. Nou ja, dat weten we weer voor de volgende keer. Ik durfde de taart pas 's morgens te bekleden uit angst dat de marsepein ging smelten, dus vette ochtendstress. Zeker toen de botercreme, die te hard uit de ijskast kwam maar waar ik "heel slim" wat zachte boter doorheen mixte, ging schiften. Ook de blauwe streep voor het water effect in de botercreme gaf een heel ander resultaat als dat ik bij anderen op foto's had gezien. Nou ja,zoals ik al zei: Julian vondt het allemaal even prachtig, en dat was de bedoeling. Kijk nou naar dat gezichtje , dan maakt een beetje drama van te voren toch niets meer uit?
Ik had overigens nog een reservetaart gemaakt: een chocoladebom gevuld met ganache en mango, buitenkant ook een glimmende ganachelaag en versierd met chocolate leather rozen. Helaas...ook daar bestaan geen foto's van. Maar lekker dat ie was :-)

Taart-stress

Zoals verwacht wordt ik nerveuzer naarmate de verjaardag van Julian dichterbij komt. Het wachten tot ik daadwerkelijk aan de slag kon was nerve wrecking. Inmiddels zijn we dus voorbij dat punt en ben ik begonnen om de versieringen te maken. Ik heb besloten om een schatkaart te maken en rondom de taart skull en bones te doen. Al eerder had ik een piratenboot gekocht om bovenop te zetten. Zoals trouwe lezers inmiddels weten sla ik altijd door als ik enthousiast wordt en dus ook in dit geval. De schatkaart ging ik, net zoals een echte schatkaart (welke echte schatkaart? Nou ja, zoals ik dénk dat een echte er uit hoort te zien)beschilderen. Aangezien we het hier wel over een eetbare schatkaart hebben besloot ik te schilderen met gekleurde chocolade. Witte chocolade gekocht en kleurstof voor chocolade besteld. En...goed opgeborgen, héééél goed opgeborgen. Zo goed, dat toen ik klaar stond met mijn schaaltjes witte chocolade ik geen idee had waar de kleurstof was. Zucht. Pas om kwart voor tien 's avonds kreeg ik een helder moment en vond ik het weer terug. Taart-stress dus. Eerder al was ik begonnen met het ontwerpen van een taartje om iemand te bedanken, gelukkig moet ik die op dezelfde dag af hebben. Dit wordt een vrolijk taartje, vol bloemen. Die bloemen zijn inmiddels af. Gisteren vertelde Fauve dat haar soul-mate ook op de verjaardag van Julian komt. Mari, ik zal een paar brownies voor je meenemen, maar kan het niet laten om ook iets "leuks" voor je te maken. Daar ben ik dus vandaag de hele middag mee bezig geweest. Fauve werd ook al iets nerveus, ze heeft nog meer mensen uitgenodigd, komen we nu wel uit met de taart? Anders koop ik er wel iets bij mam. Nee lief, mama zorgt voor de taart. Nog maar een taartje bedacht en vast stevig doorgewerkt om de versiering te maken. Het mooiste van alles is dat in een eerder stadium ik al besloten had om Fauve te verrassen met wat cupcakes. Uiteindelijk wordt haar oudste al weer vier, en dat is ook niet niks. Even de balans opmaken: Verjaardagstaart voor Julian, bedank taartje, reserve taart, iets "leuks" voor Mari en cupcakes voor Fauve. Ik kan niets vooruit bakken want de vriezer zit vol, alles moet dus op koninginnedag gebakken, gevuld en versierd. Dit noem ik dus taart-stress. Maar aan de andere kant, toch wel ff vet kicken als alles straks lukt...ja toch, niet dan? Foto's volgen (uiteraard) na vrijdag. Tot dan !

Death by Chocolat

Gisteren ben ik voor het eerst sinds mijn hernia weer op de koffie geweest op mijn werk. Uiteraard kon ik daar niet met lege handen naar toe. Ik had besloten een citroentaartje mee te nemen en wat cupcakes. O ja, en voor de niet zoetliefhebbers (bestaan die?) wat turkse broodjes met gehakt vulling. Oftewel, een weekend in de keuken (what's new?). Citroentaartje zat nog in de vriezer, hoefde ik alleen maar te bekleden, was dus redelijk snel klaar. Turkse broodjes heb ik samen met Jack gedaan, was dus ook vrij snel gebeurd. De gewone cupcakes had ik ook nog in de vriezer zitten en dus kon ik al mijn tijd besteden aan de traktatie voor Frank; Death by Chocolate brownies. Een heerlijk recept ontdekt in een een amerikaans chocolade boek, daar een twist van mezelf aangegeven en zo gekomen tot dit resultaat. Het is de droom van iedere ongestelde vrouw, hahahaha. Op een bakvorm van ongeveer 32 bij 23 centimeter gebruikte ik ongeveer 1100 gram pure chocolade. De vorm was niet te tillen. Natuurlijk zie je aan het eindresultaat niet de avonturen die vooraf gingen; In het recept stond bekleed de bodem met bakpapier. In deze vierkante vorm gebruik ik eigenlijk altijd bakpapier maar dan tot aan de rand. Volgzaam als ik ben (duidelijk op de verkeerde momenten)deed ik nu een stuk bakpapier alleen op de bodem. Het beslag, bestaande uit een gruwelijke hoeveelheid gesmolten chocolade, walnoten, chocolade chunks, suiker, eieren, boter en een vleugje bloem (verhoudingsgewijs) was zo dik dat het met kracht plat gedrukt moest worden in de vorm. Het hoefde maar een half uurtje in de oven en dan moest het goed koelen voordat de topping erop ging. Dus na een uur of twee koelen in de vorm op een rooster maakte ik de topping. Heel veel chocolade met creme fraiche en een vleugje poedersuiker. Eerlijk is eerlijk, ik heb wel vaker brownies gemaakt maar dan smolt ik altijd chocolade met kokosboter en dit als laag bovenop. Je krijgt dan een harde, geurige chocoladelaag bovenop. Wat de combinatie met creme fraiche zou gaan betekenen kon ik even niet helemaal inschatten. De consistentie tijdens het smeren was echt geweldig, prachtige ("echte brownie") strepen bleven zichtbaar. De vorm weer twee uurtjes met rust gelaten om tot een mooie stevige bovenkant te komen. Dacht ik. Niet dus. Na twee uur bleef er bij controle keurig een vingerafdruk zichtbaar in de topping. Hmm, probleem. Hoe krijg je nou zo'n loodzware plaat uit een bakvorm als je het papier niet aan de zijkanten omhoog gedaan hebt. Ik vervloekte mijn volgzaamheid. Weer een goed argument om mezelf te zijn, lees: niet volgzaam. Na een kwartiertje worstelen met messen, huge spatels en wat er nog meer aan bruikbare hulpjes in de keukenlade lag, was mijn geduld op. Volgens het immer toe te juichen motto: "de dood of de gladiolen", heb ik een stevige plaat op de vorm gelegd en de boel op zijn kop gekeerd. Met een razend flisende draai weer terug gekeerd op een andere ondergrond en.... niets aan de hand. Yoehoe!!
Nog niet het kleinste deukje, de topping veerde prachtig terug in de zo bewonderde strepen. Ik was erg happy. De randen afgesneden en in ongelijke hompjes voor eigen gebruik gemaakt. (Nog even aan Jack gevraagd of daar iets van ingevroren moest worden of dat het binnen 5 dagen op ging. Hij keek me aan met een blik van wat denk jij nou? Ze hoefde dus niet ingevroren). De rest in kleine vierkantjes gesneden, met nadruk op klein. Ik ben er van overtuigd dat grote stukken je een afkeer voor chocola zullen geven.
Terwijl ik de foto's aan het maken was en door de lens keek besefte ik dat ze er indrukwekkend en uitnodigend uit zagen, je ging er van watertanden. Dat bevestigd ook mijn idee weer over cake, taart en ander soort gebak. De trend van nu in taart of cc zijn de meest geweldige kunstwerken van marsepein of fondant. De een echt nog nog mooier als de ander. Maar mijn liefde voor gebak hangt meer naar patisserie, mooie krullen van chocola, heerlijke vullingen en vooral lekkere combinaties. Om te komen tot mijn mooie "brownie strepen" op mijn Death by Choclate brownies. Daar heb ik meer mee dan een taart vol fimoklei-achtige poppetjes. Heb ik ook diep respect voor, maar is gewoon niet mijn "ding".
Ik hoop dat de foto's mijn brownies recht doen, ze verdienen het in elk geval.
Frank was er in elk geval blij mee, ik hoop dat hij ze ook lekker vond. De taart nam Elly mee om samen met "haar Frank" op te eten. De cupcakes en de turkse broodjes hadden gretig aftrek op de afdeling. Al mijn werk dus goed gewaardeerd.
Geniet van de foto's en tot snel!




Het Citroentaartje voor Elly.
Geel/wit gemarmerde fondant met een frisse vulling van citroenbotercreme en lemon curd.

Hieperdepiep voor Jack.

Vandaag werd mijn Jack 54 jaar. Aangezien ik voor Julian over twee weken een piratentaart moet opleveren leek het mij een goed idee om voor de verjaardag van Jack een oefentaart te maken. Die plannen rezen al snel de pan uit. Het leek me leuk om een puzzelplaatje te oefenen, dus allerlei kleuren fondant gemaakt. Ook leek het mij stoer om een taart met bijpassende cupcakes te maken. Ach, en waarom geen stapeltaart, en dan ook nog versierd met dezelfde plaatjes als de cupcakejes .....en ook nog...en ook nog..Afijn, ik was niet meer te stuiten. Iedere nacht wel één keer wakker met een idee over de taart, en hoe geweldig hij moest worden. Ik was begonnen met een puzzelplaatje van Mario (Nintendo). Kleurplaat uitgekozen, uitgeprint, uitgeknipt en fondant gaan kleuren. Poeh, dat viel nog allemaal niks niet mee. Kneden, kleven en gruwelijk veel poedersuiker door de keuken heen. Uiteindelijk besloten om mezelf niet te laten verleiden tot het maken van een zwarte snor op Norit-basis. Gewoon donkerbruin op basis van cacao. Krummelen als ik weet niet wat, die bende. We blijven gewoon gemotiveerd. Stapeltaart, das wel een uitdaging. Twee taarten gebakken, een kleintje en een grote. De kleine van biscuit gevuld met lemon curd en lemon curd botercreme. De grote werd van chocolade biscuit met een vulling van kersenvlaaivuling en kersenmarcarpone. Helaas rees de grote niet genoeg (sabotage door de handmixer). Dus dat kapsel was niet dik genoeg om in drie lagen te snijden. Zucht. Gelukkig allemaal in between alle paasboodschappen. Niets aan te doen, nog maar een kapsel gebakken, ditmaal van biscuit met chocoladestukjes. Na het bakken bleek deze prachtig gerezen, alle chocolade stukjes waren echter naar de bodem gezakt. Dit nieuwe kapsel toch maar in drieën gesneden en de onderste laag met alle chocolade gebruikt voor de verjaardagstaart. Toen de beide taarten afgesmeerd en wel in de ijskast stonden om te koelen voor het bekleden met fondant zag ik opeens het licht.... Het kleinste taartje was veel te klein voor mijn puzzelplaatje... Dus die maar in de vriezer gedaan en besloten om terug te gaan naar plan A: gewoon een enkele taart. Na het bekleden en afwerken stond er een redelijk resultaat. Niemand zou in de gaten hebben dat er eigenlijk nog slagroom door de mascarpone vulling geen gedaan moest worden....dat wist immers alleen ik. Aan de smaak heeft het verder niets afgedaan, hij is tot de laatste kruimel opgegeten, en daar draait het uiteindelijk toch allemaal om? Niet te vergeten de gezichten van iedereen aan tafel, inclusief mijn jarige Jack. En voor een eerste taartje viel het allemaal wel mee....denk ik. Nu moet ik me gaan focussen op de echte grote uitdaging, de piratentaart voor Julian. Ik wordt al zenuwachtig bij het idee.
Wens me maar succes, ik zal het nodig hebben.
Groetjes, Elma

Cupcake op verzoek

Afgelopen vrijdag kwamen Fauve, Julian en Maxim bij ons aan om Pasen en de verjaardag van Jack te vieren. Julian vraagt iedere dag via de webcam of oma nog weet dat ze een piratentaart voor hem moet maken. Ik laat dan altijd even de cupcake zien die ik als laatste gebakken heeft. Lastig als je aan de andere kant van Nederland zit en je best een hapje zou lusten. Vrijdag kwam hij dus binnen en nog voor zijn jas uit was en hij me een dikke knuffel had gegeven vroeg hij al of er misschien een cupcake voor hem was. Zeg maar wat je voor iets wil, dan maak ik het wel, zei ik tegen hem. En zoals het een echte kleuter betaamd koos hij voor een gruwelijke kleur cake, knal groen met een oranje topping. Graag nog wat felle sprinkels erop en hij heeft vol enthousiasme zitten schransen. Smaak was prima, vanille cake met witte chocolade topping. Als je de foto's ziet beleef je zijn kinderdroom...

Too much?

Zoals beloofd vandaag een update over mijn avonturen met de tiramisu. Ik weet niet of het jullie bekend voor komt maar ik heb altijd als ik iets aan het maken ben waar ik trek in heb dan gaat er vaak "nog een schepje bovenop". Vandaag was dat het geval met mijn tiramisu-bommetjes.

Met recht bommetjes, want ze vallen een gat in je maag. Maar té lekker, yummm. Ik heb gekozen voor een beetje smeuïge cakesoort, uiteraard op basis van chocolade met daarin stukjes chocolade. Daarna gevuld met tiramisu die ik aangedikt had met botercreme. Uiteindelijk afgetopt met een mengeling van pure chocoladeganache en witte chocolade-botercreme.

Okay, na één denk je, mmm, nog één. Na twee denk je, ik wil de eerste uren niets meer...bommetjes dus. Ik was al misselijk voor ze af waren. Steeds maar proeven of de smaak van alle vulling en topping was zoals ik bedoelde, zorgde ervoor dat ik tegen het middaguur al last van mijn maag had. Never mind, dit keer was het allemaal de moeite waard. De witte chocoladebotercreme deed me aan iets denken maar ik kon de smaak niet zo snel thuisbrengen (wel bedacht ik me dat het een overheerlijke combi zou kunnen geven met frambozen,yummie). Tot ik vanmiddag met Fauve sprak, die over kinderbueno begon en ik me realiseerde dat die smaak erg in de buurt kwam van mijn witte topping. Toch raar, want die bueno vindt ik gruwelijk en mijn topping best wel smakelijk. Daarentegen heeft Fauve een hekel aan tiramisu maar ik denk dat ze mijn cupcake van vandaag wel weer met smaak gegeten zou hebben...

Geniet van de foto's en realiseer je vandaag maar dat deze nog lekkerder smaken als dat ze eruit zien :-) Tot snel !